23 January, 2011

127 Hours: No force on Earth more powerful than the will to live

127 Hours is a 2010 biographical adventure film produced, co-written and directed by Danny Boyle. The film stars James Franco as real-life mountain climber Aron Ralston, who became trapped by a boulder in Robbers Roost, Utah, for more than five days in 2003. The film, based on Ralston's autobiography Between a Rock and a Hard Place, was written by Boyle and Simon Beaufoy and produced by Christian Colson, who previously teamed up for Slumdog Millionaire, and John Smithson. Premiered on September 4, the film saw limited release in New York and Los Angeles on November 5, 2010. The film was expanded to 22 theaters on November 12, 108 on November 19, and 279 on November 24.

127 Hours is an extreme biographical adventure film. Produced, co-written and directed by Danny Boyle last 2010. James Franco, the lead star as real-life mountain climber Aron Ralston, who became stuck by a boulder in Blue John Canyon in Utah for more than five days in 2003. The message is similar to that of Into the Wild, Sean Penn's work of art, but this film was passionately done with the thumbs up performance of Franco. The editing and style are both beautifully attached to central story. The use of flashbacks was brightly played out and put everything together. 

I was impressed of James Franco’s portrayal of the character. Drama was very effective. He poured all necessary emotions and drama to reach the audience very well. Direction was also perfect that I evenly wondered how it was the scenes taped because of space limit. Scenes where Aron did decide to cut his arms to be able to live and the cutting scene were so challenging so yucky. I think I would not able to cut myself instead I will cry, but Aron did not.

I almost got a headache during the flashbacks, hallucinations, memory recall and future prediction. Camera is moving very fast but I did not mean that cinematography is bad. It’s just I don’t like those things coming in very fast. The very start of the movie is very energetic; it showed people commuting, the everyday life and nature. I like the montage of it and they also applied it on the ending scene. The effects were very clear, no glitches. On the lighting was the crucial part I think. I can’t even imagine how’d they’ve done it. It was perfect!

03 January, 2011

Online technology on campuses

      From day to day, our world has been changing progressively from one condition to another. The revolution of new ideas continuously comes up to the minds of every person, especially the idea to develop technology that people need to make the living enhanced like the online enrollment system. As a result, modern technology has been bringing people certain advantages.
      However, we cannot hide the fact that disadvantages also sprout, brought by up-to-date technology, too.
For the plus side, there will be a big minimality to efforts that will be exerted. Reduced turnaround time for the entire admission process. Institutes can publish the list lot earlier than they could have in case the same thing was required to be done manually following the traditional way. It also offers reduced paper work and human intervention.

     Moreover, it offers maximization. Availability allows candidates to fill application form at their convenient time. The process is very accurate and reliable due to limited human involvement. In addition, the entire process is very dynamic. Any changes and errors can be reflected in real time and will immediately reach to the students through their online account. The system is understandable and user friendly, comparable to filing a form manually, where the dissimilarity is using of keyboard instead of pen.
     Granting it is exceptionally useful; there are some downsides to the online system. First, the internet allows for an array of crimes that essentially were harder before to commit. Such as identity theft, since no one can check your id and verify that you get into a subject of your choice. The other thing is that when your chosen subjects were full, you will be enrolled on the time slot you don’t like. As a result, you will be adjusting again your precious schedule. Now, if you are in a place that gets frequent visit of power interruption, you will be going to a place where you can access online. What is bitter to majority of the students is that they don’t have laptops or a desktop computer in their households, and also an internet connection which is the most imperative.
     Truly proven that in every innovation, technology will face and will be handing several consequences. Indeed there was a great help to each of us, but mankind would still be sacrificing for the consequences it would bring. The online enrollment system integrates technology with the schooling process and has both pros and cons for both the institution and the students alike.

30 November, 2010

13 names added on heroes wall

By Ma. Ceres P. Doyo
Philippine Daily Inquirer

First Posted 01:49:00 11/30/2010

MANILA, Philippines—Human rights lawyers, a pastor, teachers and organizers of students, the youth, peasants and communities—13 men in all, two of them, brothers—will be honored on Tuesday and their names engraved on the Wall of Remembrance at the Bantayog ng Mga Bayani (Monument of Heroes) in Quezon City.

The way they lived and died varied—some were arbitrarily killed or disappeared, while others died of natural causes.
This year’s honorees bring to 193 the names etched on the black granite Wall of Remembrance near the 45-foot bronze monument by renowned sculptor Eduardo Castrillo that depicts a defiant mother holding a fallen son.
The monument, the wall and other structures at the Bantayog complex are dedicated to “the nation’s modern-day martyrs and heroes who fought against all odds to help regain freedom, peace, justice, truth and democracy in the country.”

Close examination
The Bantayog recognition is conferred only after close examination of a person’s life and manner of death.
The 13 are Roy Lorenzo H. Acebedo (1951-1975), David T. Bueno (1956-1987), William T. Chua (1955-2004), Jesus F. Fernandez (1955-2007), Arthur E. Galace (1942-1993), Eduardo E. Lanzona (1946-1975), Salvador F. Leaño (1921-1986), brothers Alfredo (1947-1973) and Armando L. Mendoza (1949-1975), Alex A. Mirabueno (1951-1988), Modesto C. Sison (1947-1977), Teresito G. Sison (1930-1980) and Rolan Y. Ybañez (1958-1985)

NO TO BUDGET CUTS; Senator Cayetano supports

November 26, 2010 Salient Points Senate Minority Leader Alan Peter Cayetano’s statementsAgainst the Budget Cut on SUCsand a response to Drilon’s statement that there were ‘No actual cuts for State U’ Himayin natin yung issue.

Una, ang congressional insertion ay inilaan sa capital outlay at additional scholarship. Pero yung MOOE na P1.1-B ay hindi congressional initiative kaya nga maintenance and operation expenditure ito. That means totoo ang slash sa SUC budget.

 Pangalawa,  ang UP, 1.39 billion pesos ang matatanggal sa budget nila. Tunay na slash ito.

Pangatlo, ang policy mismo doon sa ‘budget message’ ng pangulo ay malinaw. Ang nakalagay sa budget message, dapat maging ‘self-sufficient’ ang mga SUCs. Ibig sabihin ng ‘being self-sufficient’ in simple terms ay “Problema mo pondo mo”.  Either itataas ng SUCs ang tuition fees nila o yung mga lupain na pagmamay-ari ng mga ito ay gagamitin para kumita kaysa gamitin para sa edukasyon.

Pang-apat, ang congressional initiative ay hindi masama. Masama bang magdagdag sa edukasyon? Masama bang dagdagan ang paggawa ng building? Kung mayroon ngang pork barrel sa kung anu-ano, bakit ikakasasama ang congressional initiative pagdating sa building for state universities and additional scholars? So rather than just saying it is a congressional initiative, the real question is, is it a good initiative or not? and definitely the bottomline is, totoong mababawasan pa rin ang budget sa SUCs, dahil kahit tanggalin man  ang congressional initiative, P1.1-B parin ang matatanggal sa MOOE.

 Sa lahat ng mga state universities, sa RTU lang ang mayroong additional P20 million para sa capital outlay. All the rest hindi binigyan ng capital outlay.

Ang ibig sabihin nito sa mga estudyante, “mabulok mga building niyo, auditorium, gyms, theaters , o laboratory, bahala kayo sa buhay niyo!”. I don’t think that that should be the attitude of the government towards students so I think the president is still getting the wrong information regarding this.

I am encouraging students to let their voices be heard. Ako ay naniniwala na ang mga estudyante ay dapat pakinggan din at sila’y namumulat sa mga issue tulad nito.

Napakalaki ng unprogrammed fund. I think almost P60 billion. Ano ba naman ang P1.1-B ay idagdag mo sa MOOE ng SUCs. What’s the use in giving, let’s say P21 Billion for CCT, kung ang mga nag-aaral na (ay hindi naman bibigyan ng tamang pansin).

By the way, 40% of all our college students go to state universities and colleges. so hindi lang ito 10% o 5%. 4 out of 10 na nasa kolehiyo ay sa state colleges and universities nag-aaral. Itong 40% na ito na karaniwang mahihirap ay ang magsa-suffer sa budget cuts.

Sa pagbawas ng MOOE ng SUCs, nangangamba ako na baka pati test papers, kailangan ng bayaran ng estudyante. Doon kasi napupunta ang MOOE maliban pa sa pagbili ng mga teaching supplies tulad ng chalk at blackboard.All of these including electricity and other maintenance fees are part of MOOE.

On the alleged increases in SUC budget, this increase is only for the personal services because of the salary standardization law. Admittedly maganda naman ito para sa bansa lalo na ang dagdag tulong para sa DepEd pero sa CHED at sa mga state universities, binawasan talaga.

Dalawa lang iyan, either mabulok ang mga gusali at sumama ang kalidad ng edukasyon, o di kaya’t itataas ang tuition fees.

 Ang masama dito, from 100 students in the Philippines, only 23 go to college, only 17 graduate. Mababa pa ito unless buhusan natin ng pondo at ng pansin ang mga state universities natin.

For many of our students, it’s state universities or nowhere. Wala naman silang choice dahil sa kahirapan. Kung may choice naman sila at may pera din sila ay pupunta sila sa malalaking university.

Most of these state universities do really have good programs at maganda ang quality of education pero kung itataas nila yung tuition, ay hindi ito kakayanin ng karamihan ng mga estudyante

Yung 600million for scholarship at saka yung ibang capital outlay ay congressional insertions. Ibig sabihin, ang mga ito  ay amendments mula sa congressmen at senadors kaya nai-release noong 2010 kung kaya’t okay lang na tanggalin ang mga ito sa budget ngayon.

Hindi totoo na lahat ng binawas ay congressional insertion dahil ang P1.1-billion para dapat sa MOOE at yung ibang para sa capital outlay ay tinanggal din talaga.

I hope that we can still bring in at least the P1.1-billion for MOOE and at least an additional P500-Million for capital outlay. Unfortunately, we have 112 state universities so from this P500 million that I’m saying, almost P5 million each bawat state U (ang mabibigay) na magagamit lang pang-pintura at pang-ayos ng mga tumutulong building ng school so kulang talaga.

Source: LFS-IIT

Para sa estudyanteng ayaw magmartsa sa kalsada

Isang martsa lang siguro ang nasa isip mo ngayon. Sa pagtatapos ng iyong pag-aaral, mabagal kang maglalakad papunta sa entablado para kunin ang iyong diploma. Sa paghawak ng iyong pinakaaasam na katibayan ng iyong tagumpay, mapapatingin ka sa mga nanonood at ngingitian mo silang lahat.
Siguro’y paulit-ulit na pumapasok sa isip ang eksenang ito. Hindi tuloy nakakagulat na nagsusumikap kang makapasa sa lahat ng kursong kinukuha mo bawat semestre. Para sa iyo, magkakaroon din ng katapusan ang pagsusunog ng kilay at ang maraming gabing pinagpupuyatang gawin ang anumang kinakailangang isumite sa propesor. Apat na taon lang ang paghihirap. Pagkatapos nito, kalayaan!
Totoong mahirap maging estudyante. Pinagdaanan ko rin ito kaya alam ko ang nararamdaman mo. Pero alam mong higit pa sa pagiging estudyante ang papel mo sa buhay. Marami kang identidad depende sa iba’t ibang taong nakakasalamuha – mabuting anak para sa magulang, mabuting kapatid para sa bunsong dapat alagaan, mabuting kaibigan para sa taong may matagal kang pinagsamahan. Minsa’y nakakaapekto sa iyong pag-aaral ang problema ng iba. Hindi mo kasalanan ito. Minsan, kailangan naman talagang unahin ang kapakanan ng pamilya o kahit ng kaibigan.
Dahil sa iyong pag-aaral at iba pang personal na pinagkakaabalahan, wala ka nang panahon para sa iba pang gawain. Ang iyong konsepto ng kalayaan ay limitado lang sa pag-alis sa pamantasan. Kasabay kasi ng pagkuha ng diploma ang pagkawala ng karapatan ng iyong mga propesor para sabihan ko kung ano ang dapat mong gawin.
Pero dahil estudyante ka pa ngayon, may kaunting karapatan pa ako bilang guro para pagsabihan ka, bagama’t iginagalang ko kung anuman ang magiging desisyon mo. Walang debate sa mahusay mong paggampan sa iyong gawaing pang-akademiko dahil ito ang inaasahan sa iyo. Pero huwag mong isiping ito lang ang nilalaman ng iyong edukasyon.
Totoong maraming kaalaman ang maibibigay ng libro at napapayaman ng iyong binabasa ang talakayan sa loob ng silid-aralan. Kailangang lang linawing higit pa rito ang pag-aaral. Susi sa epektibong edukasyon ang pagpapataas ng kamulatan, isang bagay na makukuha lang kung ikaw ay makikisalamuha sa iba. Sa pamamagitan ng personal na pakikipag-usap sa mga taong may direktang karanasan sa mga pangyayari, nalalaman mo ang aktuwal na realidad. Kung makikisalamuha ka kahit sa hindi kakilala’t may malaking kaibahan sa estado sa buhay, mapapansin mo ang limitasyon ng libro’t malayang talakayan. Kahit na gaano kahusay ang libro o guro, hinding hindi matatawaran ang pakikisalamuha.
Isang katangian ng pakikisalamuha ang pakikipagkaisa. Maaaring sa porma ito ng aktuwal na pagsali sa organisasyon o simpleng pagsama sa kung anumang aktibidad ng huli. Para sa katulad mong maraming ginagawa, naiintindihan naman ang limitasyon ng maaari pang gawin kaya hindi ka inaasahang akuin ang lahat ng responsibilidad kung sakali. Hindi ka dapat matakot makipag-usap sa mga kapwa estudyanteng may mataas na antas ng kamulatan dahil alam naman nila ang pinagdaraanan mo. Kung sadyang hindi mo kayang maging aktibong aktibo, wala naman silang magagawa rito.
Pero sa aking palagay, kaya mong gawan ng paraan ang paglahok sa ilang aktibidad. Aminin mo: Kahit sa gitna ng maraming gawain ay naisisingit at naisisingit mo pa rin ang paminsan-minsang panonood ng sine o pagpunta sa anumang party. Sa madaling salita, may oras ka pa rin sa paglilibang. Kung bibilangin mo ang mga oras na ito sa isang linggo, siguro’y puwede mong ilaan ang mga ito sa mas makabuluhang paraan.
Sa konteksto ng isang kilos-protesta, ang pagmamartsa sa kalsada ay ilang oras lang. Oo, nakakapagod ang mabilad sa init ng araw at minsa’y masakit sa paa ang matagalang paglalakad. Pero nararamdaman mo lang ang mga ito kung hindi mo alam kung bakit ka nariyan. Kapag naroon ka na’t kasabay mo ang mga dati at bagong kaibigan, ang tanging mararamdaman mo lang ay ang kolektibong galit ng mamamayan habang iwinawagayway ang mga bandila’t plakard at ipinapakita sa lahat ng nakatingin ang mga nakasulat na mensahe.
Hindi tulad ng pagmamartsa sa okasyon ng iyong pagtatapos, ang isang pagkilos sa lansangan ay may magkahalong mabagal na paglakad at mabilis na pagtakbo. Nagiging makabuluhan ang pagmamartsa sa lansangan sa dalawang bagay: Una, nagbibigay ito ng ideya sa sa mga taong nakakakita tungkol sa mga isyung kinakaharap ng bayan. Ikalawa, pinapalakas nito ang adhikain ng mga lumahok na ipagpatuloy pa ang kanilang makabuluhang buhay.
Malinaw na ang pagmamartsa sa kalsada ay bahagi ng iyong edukasyon sa mas mataas na antas. Hindi tulad ng mga pang-akademikong gawain, wala kang gradong makukuha sa iyong piniling porma ng pagkilos. Pero magkakaroon ng mataas na pagtingin sa iyo ang lahat ng taong makakasalamuha mo, dahil alam nilang may isa pang katulad mong naniniwala sa minimithing pagbabago.
Nasa iyo ang desisyon sa landas na tatahakin. Sana’y piliin mo ang direksiyon tungo sa mga grupong makabuluhan, hindi ang mundo ng mga walang pakialam.

Source: LFS-IIT